Background Image
Previous Page  23 / 52 Next Page
Basic version Information
Show Menu
Previous Page 23 / 52 Next Page
Page Background

22

ΒΕΛΤΙΩΣΗ

ΚΑΙ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ –

Φεβρουάριος

2015 –

Τόμος

1 –

Τεύχος

1

πρωταγωνιστές και αποδέκτες τα ίδια τα σχολεία. Ο MacBeath (2008) υπογραμμίζει ότι η αυτοαξιολόγηση

αποτελεί προσπάθεια να διατηρηθεί το σχολείο σε εγρήγορση μέσα από την ενδοσκόπηση, και εξυπακούει

μετακίνηση από παθητικές συμπεριφορές και στάσεις, σε ενεργητικές. Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί

αναλαμβάνουν ευθύνη για την προσωπική τους επαγγελματική ανάπτυξη, καθώς και την ανάπτυξη του

σχολείου τους. Σύμφωνα με τους Neil και Johnston (2004), η αυτοαξιολόγηση στηρίζεται και στηρίζει την

επικοινωνία των μελών ενός σχολείου, οικοδομεί και ενισχύει σχέσεις συνεργασίας του προσωπικού, και

καθοδηγεί τις προσπάθειες καθορισμού του οράματος και της αποστολής του. Αρχικά, όπως τονίζουν οι Hof-

man, Dukstra και Hofman (2005), οι εκπαιδευτικοί ορίζουν και αξιολογούν τις εκπαιδευτικές και οργανωτικές

λειτουργίες στο σχολείο τους. Τα σχολεία, τα οποία αυτοαξιολογούνται, αναστοχάζονται σε σχέση με τον

τρόπο λειτουργίας τους, και καθορίζουν τις δικές τους κανονιστικές διατάξεις. Συνεπώς, το προσωπικό τους

εστιάζει σε περιοχές ανάπτυξης και βελτίωσης σε άμεση συνάφεια με το συγκεκριμένο μοναδικό περιβάλον

(Davis & Rudd, 2001 · MacBeath, 1999 · Privitelli & Bezzina, 2006).

Η δεύτερη αρχή του προγράμματος αφορούσε στο θεωρητικό μοντέλο. Συχνά, η αυτοαξιολόγηση

χρησιμοποιείται ως εργαλείο σχολικής βελτίωσης ή εργαλείο λογοδότησης (Peng et al., 2006). Ο διπολισμός

αυτός (σχολική βελτίωση/σχολική αποτελεσματικότητα) αναλύεται συχνά στη βιβλιογραφία και στηρίζεται

σε αντίστοιχα θεωρητικά ρεύματα. Οι Hofman et al. (2005) αναφέρονται στις δύο αυτές προσεγγίσεις,

διακρίνοντας την πρώτη για τον αναπτυξιακό της χαρακτήρα και τη δεύτερη για τον προσανατολισμό της

στην αξιολόγηση της ποιότητας. Στη βάση αυτής της συζήτησης, έχουν αναπτυχθεί αρκετά μοντέλα τα οποία

υποστηρίζουν την καθεμία από τις δύο προσεγγίσεις. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν προσανατολισμένο

στη σχολική βελτίωση (Saunders, 1999). Συνεπώς, δόθηκε έμφαση σε διαδικασίες βελτίωσης της μαθησιακής

διαδικασίας και όχι αξιολόγησης μαθησιακών αποτελεσμάτων.

Τέλος, η εστίαση ενός προγράμματος αυτοαξιολόγησης μπορεί να αφορά σε δραστηριότητες στο επίπεδο

της τάξης (έρευνα δράσης), όσο και σε δραστηριότητες ανάπτυξης του προσωπικού και του σχολείου.

Σύμφωνα με τους De Crauwe και Naidoo (2004), η αυτοαξιολόγηση συχνά εμπερικλείει θέματα που αφορούν

την υλικοτεχνική υποδομή και το ανθρωπινό δυναμικό του σχολείου, την διοίκησή του, τη διδασκαλία και τη

μάθηση, καθώς και τα μαθησιακά αποτελέσματα. Αναλύοντας το εύρος των δραστηριοτήτων και εμφάσεων

της αυτοαξιολόγησης, το υφιστάμενο πρόγραμμα εστίασε στη διδασκαλία.

Οι τρεις βασικές αρχές του προγράμματος καθόρισαν με τη σειρά τους, και την ανάλογη μεθοδολογική

προσέγγιση.Με βάση τα πιο πάνω, το πρόγραμμα υιοθέτησε φιλοσοφία έρευνας δράσης (NcNiff, 1993). Εφόσον

στόχος ήταν η καταγραφή και η παρακολούθηση των προσπαθειών των τριών σχολείων για ανάπτυξη και

βελτίωση της διδακτικής πρακτικής, η έρευνα δράσης φάνηκε να αποτελεί την καταλληλότερη μεθοδολογική

προσέγγισηλόγωτηςσυμπερίληψησταδίωνόπωςηαναγνώρισηενός προβλήματος, οκαθορισμός στρατηγικών

επίλυσής του και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των στρατηγικών αυτών, καθώς και η αλλαγή

(βελτίωση) σε πρακτικές και διαδικασίες. Παράλληλα, υιοθετήθηκε η θέση ότι η ανατροφοδότηση μέσα από τη

συνεχή και συστηματική συλλογή δεδομένων μπορεί να οδηγήσει σε βελτιώσεις και αναθεωρήσεις πρακτικών

με βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη (Cohen & Manion, 1989). Συνεπώς, εκτιμώντας την έλλειψη

δεδομένων για σημαντικές αλλαγές στις διαδικασίες της διδασκαλίας ή και στα μαθησιακά αποτελέσματα,

αποφασίστηκε όπως η αυτό-αξιολόγηση οριστεί ως επιτυχής, εάν κατάφερνε να κινητοποιήσει το προσωπικό

σε δράση.

Το Πρόγραμμα: Σχεδιασμός και Aνάπτυξη

Το πρόγραμμα υιοθέτησε ολιστική προσέγγιση ως προς τη σχολική βελτίωση, εφόσον συνδύασε παράγοντες

που την υποστήριζαν, όπως την επαγγελματική ανάπτυξη εκπαιδευτικών και την δημιουργία εξωτερικών

υποστηρικτικών δικτύων προς τα σχολεία. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, το πρόγραμμα υλοποιήθηκε σε επτά

βασικά στάδια που περιέλαβαν -ανάμεσα σε άλλα- τη συλλογή και ανάλυση δεδομένων, τον αναστοχασμό

και την αναθεώρηση. Όπως καταδεικνύει και το Διάγραμμα 1, τα στάδια αυτά βρίσκονταν σε σπειροειδή και

όχι ευθύγραμμη (και μονοδιάστατη) διάταξη.